05 12.2014 00:54

Szumy, zlepy, ciągi (dynastyczne), czyli wrocławsko-słowiańska „naukowość”

http://www.ifs.uni.wroc.pl/info_cz.php?strona=b

Powyższa czeska strona internetowa „wrocławskiej slawistyki“ jest tendencyjnie tak skrótowa i nieprawdziwa, że stanowczo protestuję przeciw temu, żeby na niej umieszczano moje nazwisko. Być może przeszłość rusycystyczna Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego była lepsza, ale w tej chwili jest tam nędznie, co obrazuje również nędza tekstu, który widnieje na tej stronie.

  1. Tendencyjnie pominięto wielu samodzielnych pracowników naukowych, którzy tam pracują (np. Agnieszka Matusiak, Janina Wołczuk i inni) lub - z własnej woli - już tam nie pracują (np. Łucja Skotnicka, Magdalena Koch czy Jaroslav Lipowski – bohemista-słowacysta i profesor tytularny), skwapliwie natomiast zadbano, żeby figurowali tu aktualni decydenci, tacy jak Anna Paszkiewicz czy Michał Sarnowski. [Anna Paszkiewicz jako sztandarowa uczona tejże placówki figuruje nawet dwukrotnie].
  2. Jak wiadomo, dla Instytutu i dla polskiej bohemistyki zrobilam bardzo wiele, ale znienacka stałam się „niewygodna“ dla incydentalnych, ale wciąż aktualnych decydentów Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wroclawskiego. Poświęcono mi na tej internetowej stronie następującą wzmiankę: Žáky žáků Mariana Jakóbce jsou mj.: Tadeusz Klimowicz, Anna Paszkiewicz i Izabella Malej. K tomuto okruhu se připojují i Anna Skotnicka a Zofia Tarajło-Lipowska. Nie wiem, co na to pani A. S. (rusycystka, od kilkunastu lat profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie Jagiellońskim, kiedyś dojeżdżała na UWr.), ale ja absolutnie nie przyłączam się do tego nieprawdziwie wyznaczonego kręgu – ani z własnej deklaracji, ani faktycznie – na przykład z tytułu mego dorobku naukowego. „Historii literatury czeskiej” nie przetłumaczyłam z obcojęzycznych oryginałów, jak bywało w niektórych filologiach. NAPISAŁAM ją SAMA, na podstawie własnych, indywidualnych studiów. Nikt z „żaków” prof. Jakóbca nigdy mnie nie wspierał w pracy ani jej rezultatów nie recenzował (ni rozprawy doktorskiej, ni książki habilitacyjnej, ni książki profesorskiej).

To, co wyniosłam z Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, opisałam dopiero w swoich innych kompozycjach po roku 2011.

Którego z żaków prof. Jakóbca jestem zatem żaczką? [Już prędzej jestem skromną żaczką Mirona Białoszewskiego, od którego wypożyczyłam – w tytule – skróconą charakterystykę omawianej strony internetowej].

  1. Mętnie i samochwalsko poinformowano, że w Instytucie Filologi Słowiańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego pracuje 12 „profesorów i docentów“ (fifty-fifty?) zupełnie jakby to były dwa równorzędne stopnie, podczas gdy naprawdę profesorów tytularnych pracuje tam DWÓCH (żaden z nich zresztą nie jest językoznawcą), a reszta „profesorów“ to doktorzy habilitowani odpowiadający stopniem czeskim docentom. [Nie pracuje żaden „docent“ w polskim rozumieniu tego słowa].
  2. Przekręcono nazwę cyklicznej konferencji, którą ten Instytut organizuje.
  3. Występują tam dwa różne nazwiska: Jakóbiec i Jakubiec, podczas gdy chodzi o ojca i córkę. Jest to wewnętrznie nielogiczne, bo w ten sposób pomija się więź między wymienionymi osobami, która przecież w przedmiotowym opisie dominuje. Więź ta wyraźnie jest oparta na dynastycznej zasadzie „żak żaka“ i „żak żaka będącego żakiem“. Nie należę do „dynastii“ prof. Jakóbca (co wyraźnie dały mi do zrozumienia osoby połączone z nim dynastycznie), ale przynajmniej z nikim innym mi się nie myli.

„Gratuluję“ zatem twórcom tej internetowej strony. Tylko tak dalej!


Mlhavá sdělení, slátaniny, popotahování (za nos), čili vroclavské slovanské „vědátorství“

http://www.ifs.uni.wroc.pl/info_cz.php?strona=b

Výše uvedená česká webová stránka vroclavské slavistiky je tak tendenčně zkratkovitá a nepravdivá, že rozhodně protestuji proti tomu, že by na ní bylo moje příjmení. Možná, že rusistická minulost byla lepší, ale nyní je to nouze, o čemž svědčí také nuzný text, který na této stránce figuruje.

  1. Tendenčně byla vyřazena spousta habilitovaných vědeckých pracovníků, kteří zde pracují (např. Agnieszka Matusiak, Janina Wołczuk a jiní), nebo z vlastní vůle podali výpověď z práce v Ústavu slovanské filologie Vroclavské univerzity (např. Łucja Skotnicka, Magdalena Koch nebo Jaroslav Lipowski – bohemista-slovakista, profesor jmenovaný prezidentem), bylo naopak pečlivě dbáno na to, aby nebyla pominuta současná vedoucí Anna Paszkiewicz nebo bývalý děkan Michał Sarnowski. [Anna Paszkiewicz je tam dokonce dvakrát, asi jako vědecká korouhev této instituce].
  2. Jak je obecně známo, pro Ústav a pro polskou bohemistiku udělala jsem hodně, ale znenáhla jsem se stala „nepohodlná“ pro některé zatímní vedoucí persony Filologické fakulty Vroclavské univerzity. Na zmíněné stránce mi byla věnována tato poznámka: Žáky žáků Mariana Jakóbce jsou mj.: Tadeusz Klimowicz, Anna Paszkiewicz i Izabella Malej. K tomuto okruhu se připojují i Anna Skotnicka a Zofia Tarajło-Lipowska. Nevím, co tomu říká paní A. S. (rusistka, již mnoho let mimořádná profesorka na Jagellonské univerzitě, kdysi jezdila i na Vroclavskou univerzitu), já však se jednoznačně nepřipojuji k tomuto nepravdivě načrtnutému okruhu – stejně na základě vlastního prohlášení, jakož i fakticky – například pro mé vědecké výstupy. Knihu „Historia literatury czeskiej” jsem nepřeložila z cizojazyčných děl, jak se to stávalo v případě jiných filologií. NAPSALA JSEM jí na základě svých vlastního výzkumu, individuálního studia. Nikdo ze „žáků” prof. Jakóbce mi nikdy nebyl oporou v žádné z mých prací, ani je nerecenzoval (disertaci, habilitační knihu nebo profesorskou knihu). To, co jsem se tam „naučila”, jsem popsala v textech vzniklých až po roce 2011. Kteréhopak žáka prof. Jakóbce jsem žákyní? [To už jsem spíše skrovnou žákyní Mirona Białoszewského, od něhož jsem si vypůjčila polský název, abych výstižně charakterizovala webové stránky Ústavu slovanské filologie.]
  3.  Je tam zavádějící a sebechvalná informace, že v Ústavu slovanské filologie Vroclavské univerzity pracuje 12 „profesorů a docentů“ (půl na půl?), jako by to byly dvě stejné vědecké hodnosti, zatímco profesoři jsou jen DVA (z nich žádný lingvista), a ostatní jsou „profesoři“ kteří odpovídají českým docentům (není to vůči těm dvěma přinejmenším netaktní?). [Nejsou tam žádní docenti – v polském významu tohoto slova.]

Zkomolen je název cyklické konference, kterou tento ústav organizuje.

Vyskytují se tu dvě různá příjmení: Jakóbiec i Jakubiec, zatímco jde o otce a dceru. Je to v tomto textu vnitřně nelogické, protože tímto způsobem se pomíjejí vazby mezi zmíněnými lidmi, které jsou přece rozhodující v předmětném popisu. Tyto vazby jsou opřeny o dynastické pravidlo „žákův žák“ a „žák žákova žáka“. Nepatřím k „dynastii“ prof. Jakóbce (zřetelně mi to daly na srozuměnou osoby s ním dynasticky spojené), ale aspoň se mi neplete s někým jiným.

 

„Blahopřeji“ tedy autorům této stránky. Jen tak dál!

 

 

 

 

3.png5.png0.png3.png5.png7.png